Mijn ware liefde: Het Wegkruip Vest

[Anne]

Lieve allemaal,

Het is een prachtige zondagavond. Wel een beetje koud. Vriendlief is op bezoek geweest, blijven eten ook, en wordt nu weer terug naar huis gebracht. Wel een beetje koud. Want zijn vest heb ik.

En jeetje, wat is dat een heerlijk ding. Maat XL, ik zou er in kunnen verdwalen, maar warm! En zacht. Het gesprek komt op het vest. Vriendlief kijkt me verontrust aan als ik vraag waar hij hem vandaan heeft (hem ja, dit vest is mannelijk!) maar geeft toch antwoord. New Yorker. Helaas, een vest van 80 euro.... nee, dan moet je iemand anders zoeken. En dus hou ik de zijne nog maar even aan.

Want ik ben verliefd. Verliefd op warme vesten. Vesten met capuchon die eigenlijk veel te groot zijn, maar o zo heerlijk zitten. Waar je in weg kan kruipen op een druilerige vrijdagavond op de bank. En dus heb ik er veel. Te veel. Naast mijn eigen vesten heb er er ook wat van mijn ma *kuch* geleent *kuch*.

En dus zit ik elke vrijdagavond met mijn dikke, warme, grote, ontiegelijk lekker zittende, vest op de bank met een grote bak chips. Of bij het kampvuur marshmallows te warmen, die uiteindelijk altijd verbranden.

Maar nu zit ik met een strak topje aan achter mijn laptop. Niet eens de deur uitgeweest, en toch opgemaakt. Mijn vest in de kast. Want hoe lekker zo'n ding ook zit, onweerstaanbaar aantrekkelijk ben je er niet in. Maar daar zijn ze ook niet voor gemaakt, en ik hou van ze!

Lief vest, wil je met mij trouwen? Krijg ik dan deze trouwring?