Tall, dark and handsome
Over het algemeen ben ik wat je noemt vrij normaal: ik ben geen 1 meter 95, maar gewoon 1 meter 67, ik heb geen grote haakneus, geen hele grote permanente wrat precies achter mijn rechter neusvleugel en frivole jurkjes staan mij bijzonder leuk.
Ik ben dus wat je noemt niet bepaald 'afgang-proof'. Als mij overkomt, wat mij gister overkwam, is dat zo ongeveer het meest dramatische wat er in mijn meisjesleven kan gebeuren.
Laat ik bij het begin beginnen. Ik had zin om naar de film te gaan. Tot zover niets bijzonders. Ik werk voor het filmhuis, dus met mijn medewerkerspasje kan ik onbeperkt gratis films kijken. En dat doe ik dan ook vaak. Lekker in mijn eentje, niemand weet dat ik daar naar toe ga. Hmmm, fijn.
Maar. Gisteravond had ik een beetje een dubbele agenda. Ik heb namelijk sinds een tijdje een oogje op iemand. Een mannelijk iemand. Een mooi mannelijk iemand. Je weet wel. Mooie ogen, mooie stem, tall, dark and handsome, zoals de Amerikanen zeggen. Een iemand die in dezelfde stad woont als ik. Een iemand die ook vaak naar de film gaat in zijn eentje. Een iemand met wie ik wel eens een keertje samen naar de film zou willen gaan zeg maar. Zo iemand.
Dus zomaar effe een kloffie aantrekken was geen optie. "Tall, dark and handsome" vraagt om een strak antwoord. Iets in de sfeer van "Smooth, sexy en sprankelend". Want wat als Mister TDH er ook zou zijn? Voor een doodgewoon avondje film tuigde ik mezelf dus op met een kort mintgroen rokje, met daaronder een in het oog springende groene panty, er bovenop een sexy maar elegant topje en natuurlijk aan mijn poezelige voetjes mijn nieuwe bijpassende zomerhakken.
Een beetje nerveuzerig ging ik in de rij staan voor een kaartje. En ietsje later, in de foyer, nog iets nerveuzeriger, voor een drankje. Met dat drankje in de hand draaide ik me om, en toen zag ik hem. TDH. Zomaar bij de kassa, een kaartje aan het kopen.
Tot zover een superverhaal, toch?
Maar zoals elk goed verhaal heeft ook dit verhaal een twist. Mr. TDH was namelijk niet alleen, maar met een meisje. Heel even aarzelde ik. Zal ik gewoon net doen of ik hem niet zie en ongemerkt de zaal insneaken? Nu kon het nog, hij had mij nog niet gezien. In plaats daarvan raapte ik binnen enkele nanoseconden al mijn levenskracht en moed bij elkaar, liep naar hem toe en tikte hem aan: "Hey!"
Vrolijk keek hij op. Het meisje naast hem keek een beetje beteuterd. Heel casual, alsof ik helemaal niet ter plekke totaal gedesillusioneerd was, vroeg ik naar welke film hij ging. Dat bleek dus dezelfde te zijn als die van mij. "Veel plezier dan!" Ik toverde mijn speciale "Er is wel wat meer voor nodig om mij eronder te krijgen"-blik tevoorschijn. En als een kip zonder kop schoot ik zaal 3 in.
Toen ik eenmaal gesetteld was en me na 5 minuten begon af te vragen waar hij nu bleef met dat meissie, schoot het ineens door mijn hoofd: "Draait die film eigenlijk wel hier?" Snel keek ik op mijn kaartje. Shiiiit, zaal 1. Snel al mijn rotzooi bij elkaar geraapt en daar vloog ik op mijn hakjes het filmhuis door. Trap op, foyer door en hup, richting zaal 1. Voordat ik de deur opendeed om de zaal binnen te stormen stond ik even stil. Binnen enkele nanoseconden vond ik mijn speciale "ik zat daarnet helemaal niet in de verkeerde zaal en voel me echt super-chill"-blik. Ik was er klaar voor. TDH zou mij full frontal binnen zien komen en denken: "Sjezus, wat een vrouw, was ik maar met haar naar de film gegaan."
Het liep anders. Zonder te kijken waar hij zat ging ik naar binnen. De zaal was een wazige vlek. De lege plekken kon ik nog net van de volle onderscheiden. Ondertussen liep ik zogenaamd heel relaxed, parmantig en zelfverzekerd de zaal in. En dat is het laatste wat ik nog in woorden kan omschrijven, voordat HET gebeurde. Voordat mijn hak over iets glads gleed en mijn lichaam een klein stukje de lucht in vloog. Voordat mijn hele leven als een film aan me voorbij flitste. Daarna was ik weer bij zinnen. En ik besefte dat het echt was gebeurd: ik lag languit op de vloer. In mijn ene hand mijn tas en jas. In de andere een inmiddels halfvol flesje bier. De zaal was nog steeds bijna vol.
Zonder op te kijken - ik wist nog steeds niet waar TDH zich bevond - stond ik op en liep blindelings naar een rij waar nog weinig mensen zaten. Gelukkig zat daar een collega van het filmhuis, die mijn valpartij had aanschouwd. Ik ging naast haar zitten en hoopte dat haar aanwezigheid zou werken als een soort bliksemafleider. Moederlijk ontfermde ze zich met een papieren zakdoekje over mij. Ik zocht ondertussen naar mijn speciale "Het zal me echt een worst wezen dat ik voor een volle filmzaal, inclusief 'TDH met een ander meisje' plat op mijn bek ben gegaan"-blik. Omdat ik die effe niet zo 1-2-3 kon vinden, depte ik mijn handen maar droog met het zakdoekje. "Ik ben zo blij dat ik een leeftijd heb waarop je niets meer geeft om je uiterlijk", zei de collega ondertussen. "Dat je gewoon aantrekt wat lekker zit", voegde ze er aan toe. "Wel hele mooie schoenen trouwens", zei ze ook nog. Ik huilde van binnen. God straft mij. Maar waaroor?
En toen gebeurde er iets waardoor ik bijna echt in God ging geloven. Een goedaardige, vergevende en rechtvaardige God, voor de duidelijkheid. Want terwijl de collega doorbabbelde over makkelijk zittende Birckenstocks, werd mijn blik naar de deur bij de ingang van de zaal getrokken. Twee mensen kwamen binnengelopen. Eerst een meisje. En toen een man. Tall, dark and handsome.
Ik ben dus wat je noemt niet bepaald 'afgang-proof'. Als mij overkomt, wat mij gister overkwam, is dat zo ongeveer het meest dramatische wat er in mijn meisjesleven kan gebeuren.
Laat ik bij het begin beginnen. Ik had zin om naar de film te gaan. Tot zover niets bijzonders. Ik werk voor het filmhuis, dus met mijn medewerkerspasje kan ik onbeperkt gratis films kijken. En dat doe ik dan ook vaak. Lekker in mijn eentje, niemand weet dat ik daar naar toe ga. Hmmm, fijn.
Maar. Gisteravond had ik een beetje een dubbele agenda. Ik heb namelijk sinds een tijdje een oogje op iemand. Een mannelijk iemand. Een mooi mannelijk iemand. Je weet wel. Mooie ogen, mooie stem, tall, dark and handsome, zoals de Amerikanen zeggen. Een iemand die in dezelfde stad woont als ik. Een iemand die ook vaak naar de film gaat in zijn eentje. Een iemand met wie ik wel eens een keertje samen naar de film zou willen gaan zeg maar. Zo iemand.
Dus zomaar effe een kloffie aantrekken was geen optie. "Tall, dark and handsome" vraagt om een strak antwoord. Iets in de sfeer van "Smooth, sexy en sprankelend". Want wat als Mister TDH er ook zou zijn? Voor een doodgewoon avondje film tuigde ik mezelf dus op met een kort mintgroen rokje, met daaronder een in het oog springende groene panty, er bovenop een sexy maar elegant topje en natuurlijk aan mijn poezelige voetjes mijn nieuwe bijpassende zomerhakken.
Een beetje nerveuzerig ging ik in de rij staan voor een kaartje. En ietsje later, in de foyer, nog iets nerveuzeriger, voor een drankje. Met dat drankje in de hand draaide ik me om, en toen zag ik hem. TDH. Zomaar bij de kassa, een kaartje aan het kopen.
Tot zover een superverhaal, toch?
Maar zoals elk goed verhaal heeft ook dit verhaal een twist. Mr. TDH was namelijk niet alleen, maar met een meisje. Heel even aarzelde ik. Zal ik gewoon net doen of ik hem niet zie en ongemerkt de zaal insneaken? Nu kon het nog, hij had mij nog niet gezien. In plaats daarvan raapte ik binnen enkele nanoseconden al mijn levenskracht en moed bij elkaar, liep naar hem toe en tikte hem aan: "Hey!"
Vrolijk keek hij op. Het meisje naast hem keek een beetje beteuterd. Heel casual, alsof ik helemaal niet ter plekke totaal gedesillusioneerd was, vroeg ik naar welke film hij ging. Dat bleek dus dezelfde te zijn als die van mij. "Veel plezier dan!" Ik toverde mijn speciale "Er is wel wat meer voor nodig om mij eronder te krijgen"-blik tevoorschijn. En als een kip zonder kop schoot ik zaal 3 in.
Toen ik eenmaal gesetteld was en me na 5 minuten begon af te vragen waar hij nu bleef met dat meissie, schoot het ineens door mijn hoofd: "Draait die film eigenlijk wel hier?" Snel keek ik op mijn kaartje. Shiiiit, zaal 1. Snel al mijn rotzooi bij elkaar geraapt en daar vloog ik op mijn hakjes het filmhuis door. Trap op, foyer door en hup, richting zaal 1. Voordat ik de deur opendeed om de zaal binnen te stormen stond ik even stil. Binnen enkele nanoseconden vond ik mijn speciale "ik zat daarnet helemaal niet in de verkeerde zaal en voel me echt super-chill"-blik. Ik was er klaar voor. TDH zou mij full frontal binnen zien komen en denken: "Sjezus, wat een vrouw, was ik maar met haar naar de film gegaan."
Het liep anders. Zonder te kijken waar hij zat ging ik naar binnen. De zaal was een wazige vlek. De lege plekken kon ik nog net van de volle onderscheiden. Ondertussen liep ik zogenaamd heel relaxed, parmantig en zelfverzekerd de zaal in. En dat is het laatste wat ik nog in woorden kan omschrijven, voordat HET gebeurde. Voordat mijn hak over iets glads gleed en mijn lichaam een klein stukje de lucht in vloog. Voordat mijn hele leven als een film aan me voorbij flitste. Daarna was ik weer bij zinnen. En ik besefte dat het echt was gebeurd: ik lag languit op de vloer. In mijn ene hand mijn tas en jas. In de andere een inmiddels halfvol flesje bier. De zaal was nog steeds bijna vol.
Zonder op te kijken - ik wist nog steeds niet waar TDH zich bevond - stond ik op en liep blindelings naar een rij waar nog weinig mensen zaten. Gelukkig zat daar een collega van het filmhuis, die mijn valpartij had aanschouwd. Ik ging naast haar zitten en hoopte dat haar aanwezigheid zou werken als een soort bliksemafleider. Moederlijk ontfermde ze zich met een papieren zakdoekje over mij. Ik zocht ondertussen naar mijn speciale "Het zal me echt een worst wezen dat ik voor een volle filmzaal, inclusief 'TDH met een ander meisje' plat op mijn bek ben gegaan"-blik. Omdat ik die effe niet zo 1-2-3 kon vinden, depte ik mijn handen maar droog met het zakdoekje. "Ik ben zo blij dat ik een leeftijd heb waarop je niets meer geeft om je uiterlijk", zei de collega ondertussen. "Dat je gewoon aantrekt wat lekker zit", voegde ze er aan toe. "Wel hele mooie schoenen trouwens", zei ze ook nog. Ik huilde van binnen. God straft mij. Maar waaroor?
En toen gebeurde er iets waardoor ik bijna echt in God ging geloven. Een goedaardige, vergevende en rechtvaardige God, voor de duidelijkheid. Want terwijl de collega doorbabbelde over makkelijk zittende Birckenstocks, werd mijn blik naar de deur bij de ingang van de zaal getrokken. Twee mensen kwamen binnengelopen. Eerst een meisje. En toen een man. Tall, dark and handsome.
Weergaven: 4
Schrijf een reactie
-
Reactie van Emily Bechthold op 4 December 2010 op 23.15 -
hahaha! nou nu een jaar verder? hoe gaat het nu dan ;p
-
Reactie van Kitty Arends op 7 November 2009 op 18.05 -
Haha, hij is nog steeds tall dark and handsome, de held.
-
Reactie van Suzanne op 7 November 2009 op 13.07 -
... zucht... ik ben benieuwd hoe dit sprookje verder gaat!
Welkom bij
MOOK DUF
BESTEL DUF!
BLOG, CHAT & SHARE
Maak hier je eigen webpagina, helemaal naar jouw smaak, in een paar klikken. Eerst FF aanmelden. EASY! Link al je blogjes met je Twitter, Hyves en Facebook enzo. Connect ze!
© 2012 Gemaakt door Suzanne.
Verzorgd door
Je moet lid zijn van MOOK DUF om te kunnen reageren!
Wordt lid van MOOK DUF